Rabo-blog 31/07

Soms zit het mee, soms zit het tegen; na regen komt zonneschijn etc…alle clichés zijn gisteravond weer eens uit de kast getrokken. In mijn 1500m serie bij het EK kwam ik namelijk niet verder dan een tiende plaats en was zo’n 5 seconden verwijderd van een kwalificatie voor de finale. Niet dat ik daarvoor op papier hoog genoeg geplaatst stond, maar ik geloofde er wel in..en als dat dan niet lukt, doet het pijn.

Zonder de race uitgebreid te analyseren valt er wel meteen te concluderen dat ik er vanaf het begin van de race erg goed voorstond, in een tweede positie aan de buitenkant, controlerend naast de koploopster. Maar door achteraf gezien een tactische fout kwam ik aan de binnenkant van de baan terecht, waar ik werd opgeslurpt door de rest van het veld om in de voorlaatste ronde aan een inhaalrace buitenom te beginnen, waarmee ik teveel krachten heb verspild om in de laatste ronde om de eerste 4 automatische ‘qualification spots’ mee te strijden.

Misschien heb ik nog wel het meeste moeite met het feit dat ik me helemaal had ingesteld op een finale, niet omdat ik dacht dat het zo makkelijk te halen zou zijn, maar omdat je echt ergens in moet geloven om het ook te kunnen uitvoeren. Nu ben ik een beetje ‘lost’. Zit ik hier in Barcelona, schitterende stad, met zoveel bezienswaardigheden, leuke winkels, lekker eten…en drie hele dagen, zonder zware trainingen, om mezelf daarmee (en uiteraard ook een beetje atletiek hier en daar) te vermaken. Het gekke is dat iedere 24-jarige Nederlandse meid uit z’n dak zou gaan bij dit driedaagse vooruitzicht..maar ik doe liever middagdutjes en eet liever een week lang pasta met ingeblikte tonijn en saus die lijkt op aangelengde ketchup, omdat je daar in ieder geval geen voedselvergiftiging van krijgt.

Zelfs live atletiek kijken hier in het Olympische stadion zal niet altijd even vermakelijk zijn. Lastig, zo’n 1500m finale vooral, maar ik zal ‘m kijken, al is het alleen maar om misschien tactisch nog dat kleine beetje wijzer te worden. Uiteindelijk gaat het seizoen hierna ook gewoon verder en is er volgend jaar weer een kampioenschap waar ik een serie zal lopen. Nu eerst maar aan de wonden-likkerijen en bittere-pillen-slikkerijen en dan hopelijk later dit seizoen laten zien wat ik wél waard ben. Gelukkig zijn er ook inspirerende prestaties geleverd, zoals bijvoorbeeld door mijn kamergenootje Yvonne Hak. Terwijl ik haar vorig jaar in Rome nog hielp van de baan naar het hotel te strompelen met een gescheurde kuitspier, won ze hier gewoon op fabuleuze wijze een zilveren medaille in de 800m.

Ups en downs, ze horen bij het leven als topsporter. Ik krimp vaak ineen bij het horen van alle clichés, waarvan iedere sporter weet dat ze eigenlijk wel waar zijn..anders had het natuurlijk niet het labeltje cliché gekregen. Iedere tegenslag maakt je sterker. “Ja, is dat echt nodig?”, denk ik dan. Maar de honger en strijd die ik nu voel en die zondag zal voelen als ik de finale kijk, staat vast gelijk aan op z’n minst 10 jaar behandeling van een ‘motivational coach’. Nee dit is niet het einde, maar juist het begin; I’ll be back!